Kościół parafialny we Frampolu

Kościół parafialny pw. Matki Boskiej Szkaplerznej i św. Jana Nepomucena to najważniejszy zabytek Frampola. Jest neogotycki kościół parafialny pw. Matki Boskiej Szkaplerznej i św. Jana Nepomucena, mieszczący się przy ul. 3 Maja 6. Został wzniesiony w latach 1873–1879, według projektu Władysława Siennickiego. Trójnawowy budynek świątyni wykonany jest z kamienia i cegły, otynkowany, pomalowany w jasnych tonach, z jednowieżową fasadą. Po lewej stronie prezbiterium znajduje się zakrystia, przy której mieści się niewielka kruchta i skarbczyk. Chór ma formę balkonu, wspartego na 2 drewnianych słupach. Na początku XX wieku ze składki parafian zakupiono ośmiogłosowe organy, które pod koniec lat 60. XX wieku zostały zastąpione przez nowe organy dwudziestogłosowe.

Ołtarz główny w stylu neogotyckim został wykonany z drewna dębowego, wykończony złoceniami, mensa murowana. W ołtarzu stoi krucyfiks z postacią Chrystusa naturalnej wielkości. We wnękach bocznych nastawy znajdują się Dwie Lamentujące Maryje (wykonane przez J. Kozakiewicza z Krakowa, zakupione w 1887 roku). Na zasłonie – obraz św. Józefa z Dzieciątkiem, zakupiony w Innsbrucku w 1896 roku. W nawie głównej znajdują się ponadto 2 wizerunki przedstawiające patronów kościoła: po prawej – obraz św. Jana Nepomucena, po lewej – przedstawienie Matki Boskiej Szkaplerznej (odnowione w 1978 roku).
W zamkniętych wnękami nawach bocznych, przypominających kaplice, znajdują się 2 ołtarze w stylu neogotyckim, nawiązujące formalnie do ołtarza w nawie główniej. W ołtarzu po prawej stronie znajduje się obraz Matki Boskiej Częstochowskiej, zaś w ołtarzu usytuowanym w lewej nawie, w środkowej wnęce stoi rzeźba Chrystusa Ukrzyżowanego, obejmującego ramieniem św. Franciszka z Asyżu.

W świątyni znajdują się ponadto: barokowa chrzcielnica w kształcie kielicha, wykonana z drewna lipowego, przeniesiona tu starego, drewnianego kościoła, barokowe rzeźby przedstawiające Boga Ojca i św. Jana Nepomucena z XVIII wieku, płyta nagrobna Anieli z Nacholmów Stawskiej (zmarła w 1639 roku), a także dwa rzeźbione konfesjonały z drzewa dębowego. W oknach prezbiterium i nawy głównej znajdują się witraże, w tym jeden z wizerunkiem patrona świątyni – św. Jana Nepomucena. Zostały wykonane w latach 1959–1962 według projektu T. Śliwińskiego z Krakowa. W bocznych nawach znajdują się mniejsze okna z oprawionego w ołów szkła kolorowego. Posadzkę z płyt marmurowych położono w roku 1980.

Na placu przed kościołem, na betonowym postumencie znajduje się dwumetrowa kamienna rzeźba NMP, w rogach placu mieszczą się cztery murowane kapliczki. W odległości kilku metrów od świątyni znajduje się dzwonnica w stylu neogotyckim, wzniesiona z ofiar parafian. Jej budowę rozpoczęto w 1899 roku według projektu architekta Czeszkowskiego z Zamościa, a zakończono w 1903 roku. Znajdujące się tu do 1915 roku trzy dzwony zostały zabrane przez wojsko rosyjskie. W 1922 roku w firmie Felczyńskich w Przemyślu wykonano trzy nowe dzwony dla frampolskiej świątyni. Dzwonnica została poważnie zniszczona w czasie bombardowania osady we wrześniu 1939 roku. Największy dzwon został zabrany przez Niemców. W 1945 roku odbudowano obiekt i zawieszono dwa pozostałe dzwony. W 1977 roku w tym samym zakładzie odlano trzy nowe dzwony do frampolskiego kościoła (Maria, Jan, Maksymilian). W kościele parafialnym znajdują się dwa cenne kielichy: późnogotycki (z 1492 roku) i barokowy z XVIII wieku, rokokowe tabernakulum z II połowy XVIII wieku i XIX-wieczna monstrancja, a także: barokowa chrzcielnica w kształcie kielicha, wykonana z drewna lipowego, barokowe rzeźby przedstawiające Boga Ojca i św. Jana Nepomucena z XVIII wieku.